من ازمردن نمی ترسم،هراس از زندگی دارم
که هر روزش مثه دیروز،از این تکرار بیزارم
من از مردن نمی ترسم،که هر چی باشه یکباره
هراس  از زندگی دارم،که دردش پر ز تکراره
 
 
اگه زندگی همینه،آره من عاشق مرگم
می خوام از شاخه بیفته،دونه آخر برگم
زندگی مثه یه داسه،آدما مثل درختن
ظریفاشون زود میمیرن،دیرتراونا که سختن
 
 
این دیگه دست آدم نیست،زورکی میاد به دنیا
به خودش میاد می بینه،افتاده تو قعر دریا
کسی از ما نمی پرسه،دنیا اومدن به زوره
یکی سالمه ،یکی نه،یکی افلیج، یکی کوره
به خودش میاد یه وقت که،واسه برگشت خیلی دیره
می کنه جون روزی صد بار،روزی صد دفعه می میره

هر جا که پا می زارم تو رو اونجا می بینم

یادم چشمای تو پر درد و قصه بود

قصه قربت تو قد صد تا قصه بود

یاد تو هر جا که هستم با من

داره عمر من و آتیش می زنه

تو برام خورشید بودی توی این دنیای سرد

گونه های خیسمو دستای تو پاک می کرد

حالا اون دستا کجاست اون دوتا دستای خوب

چرا بی صدا شده لب قصه های خوب

من که باور ندارم اون همه خاطره مرد

عاشق آسمونها  پشت یک پنجره مرد

آسمون سنگی شده

خدا انگار خوابیده انگار از اون بالاها

گریه هامو ندیده

یاد تو هر جا که هستم با من

داره عمر من و آتیش می زنه

بي تو يك روز در اين فاصله ها خواهم مرد
مثل يك بيت ته قافيـــــه ها خواهم مــــــــرد
تـــــو كه رفتي همه ثانيه هـــا سايه شدنـــد
سايه در سايه آن ثانيه ها خـــواهم مــــــرد
شعله هــا بي تو زبـــي رنگي دريــــا گفـتند
موج در موج در اين خاطره ها خواهم مرد
گـــــم شدم در قـــدم دوري چشمان بهــــــار
بي تو يك روز در اين فاصله ها خواهم مرد

شکنجه میشم از خودم نمی تونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها

رو سینه من اومده

آخ داره باورم میشه خنده به ما نیومده

دلم گرفته آسمون

از خودتم خسته ترم

تو روزگار بی کسی

یه عمره که در به درم

حتی صدای نفسم میگه که توی قفسم

من واسه آتیش زدن یه کوله بار شب بسم

دلم گرفته آسمون

یه کم منو حوصله کن

نگو که از این روزگار

یه خورده کم تر گله کن

منو به بازی می گیرن عقربه های ساعتم

برگه تقویم میکنه لحظه به لحظه لعنتم

آهای زمین یه لحظه تو نفس نزن

نچرخ تا آروم بگیره

یه آدم شکستــــه تـــن

                                                      هیچ کس کاری به کار من نداشت

بنویسید بعد مرگم روی سنگ

                                                      با خطوطی نرم و زیبا و قشنگ

او که خوابیده ست در این گور سرد

                                                      بودنش را هیچکس باور نکرد

همین صفحه سفید و جوهر سیاه است

هر گز نخواستم چشمی

این لحظه های نا آشنا

فرو ریختن اشک را بر گونه ها یم ببیند

همیشه بالش سکوت را

زیر سر هق هق تنها یی ام گذا شتم

تا کسی صدایم را نشنود

اما تو

تو که از گر یه های پنها نی من با خبری!

چه کنم

گا هی همین گریه های گهگاه

جای خا لی تو را

در غربت ترا نه هایم پر میکند

با ور کن!...

                 این گونه

                             به اعتماد

نام خود را

با تو می گویم

کلید خانه ام را

در دستت می گذارم

نان شادیهایم را

با تو قسمت می کنم

در کنارت می نشینم و

                             بر زانوی تو

این چنین آرام

به خواب می روم ؟

چون بادِ سحرگاهم ، در بی سر وسامانی

من خاکم و گردم ، من اشکم و من دردم

تو مهری وتو نوری ، تو عشقی وتو جانی

خواهم که تو را در بر ، بنشانم و بنشینم

تا آتش جانم را ، بنشینی و بنشانی

ای شاهد افلاکی ، در مستی و در پاکی

من چشم تو را مانم ، تو اشک مرا مانی

در سینه سوزانم ، مستوری و مهجوری

در دیده بیدارم ،پیدایی و پنهانی

من زمزمه عودم ، تو زمزمه پردازی

من سلسله موجم ،تو سلسله جنبانی

از آتش سودایت ، دارم من ودارد دل

داغی که نمی بینی ، دردی که نمی دانی

دل با من و جان بی تو ، نشپاری و بسپارم

کام از تو وتاب از من ، نستانم وبستانی

ای چشم رهی سویت ، کو چشم رهی جویت ؟

روی از من سرگردان ، شاید که نگردانی

رهی